Konie i jeźdźcy oraz inne końskie sprawy ...
Nieregularna formacja lekkiej
jazdy polskiej zorganizowana na początku XVII w. (1614) przez
Aleksandra Józefa Lisowskiego (ok. 1575 - 1616), pułkownika
królewskiego, uczestnika bitwy pod Kircholmem, walczącego w
służbie Dymitra I Samozwańca, Dymitra II Samozwańca
i od 1611 r. w służbie króla Zygmunta III Wazy.
Lisowski był sławnym zagończykiem, czyli dowódcą zagonów -
oddziałów samodzielnie walczących w oderwaniu od sił
głównych, często na tyłach nieprzyjaciela w celu
zdezorganizowania jego zaplecza. Zmarł nagle w tajemniczych
okolicznościach, spadając z konia podczas przeglądu swoich
wojsk.
Jego oddziały były głośne z samowoli, grabieży i
okrucieństwa, choć niektóre źródła mówią
o żelaznej dyscyplinie egzekwowanej przez oficerów. Formacja
Lisowczyków liczyła okresowo
od 2 do 20 tys. żołnierzy. Odznaczali się niezwykłą
sprawnością bojową oraz słynęli ze sztuki jeździeckiej,
którą wyprzedzali swoją epokę o jakieś 200 lat. Takiego
sposobu jazdy (większa swoboda dla konia i podążanie za jego
ruchem) zaczęto powszechnie uczyć w Europie dopiero
po wydaniu przez kapitana Federico Caprilliego (1868 - 1907)
dzieła zwanego "IL Sistema"
o systemie jazdy konnej.
Walczyli w całej niemal Europie jako oddziały najemne. Po 1636
r. ulegli rozproszeniu.
Kliknij na miniaturę aby obejrzeć obraz.
powrót
Strona utworzona dnia 25-03-2001
przy pomocy programu Pajączek Light