Na tej stronie zamieszczam notki do nazwisk osób, na które powołuję się
na innych moich stronach. Oczywiście z pominięciem tych, do których
odnoszę się negatywnie.
Kolejność alfabetyczna, według nazwisk.
Wybitny jeździec, jedyny polski zdobywca złotego medalu olimpijskiego
w jeździectwie: Igrzyska Olimpijskie w Moskwie w 1980 r., w konkursie
skoków, na koniu Artemor.
Urodził się w 1941 r. w Drogomyślu, w rodzinie, w której nikt, nigdy
nie miał do czynienia z końmi. Jednak już w szkole podstawowej zaczął
jeździć konno. Było to w roku 1954, a już rok później odniósł swoje
pierwsze zwycięstwo na zawodach pokazowych. Pierwszy medal Mistrzostw
Polski zdobywa w WKKW, w 1958 r., w barwach "Cwału" Poznań. Od roku 1962
reprezentuje CWKS "Legia" Warszawa. Był dwukrotnym medalistą Mistrzostw
Polski w WKKW, 15 (piętnaście!) razy był Mistrzem Polski w skokach przez
przeszkody, 43 razy startował w Pucharze Narodów, w tym cztery razy wygrał,
dwukrotnie startował w Mistrzostwach Europy (w tym raz 4-5 miejsce ex aequo
z Nelsonem Pessoa), uczestnik olimpiad w 1968, 1972 i 1980 roku, kiedy to
zdobył złoty medal. Ciągle jeździ konno, uczy młodzież, bywa gościem honorowym
imprez jeździeckich.
Oficjalna strona WWW: http://www.jankowalczyk.home.pl
Autor wznowionej niedawno książki "Jeździec i koń w terenie i skoku".
Urodził się w roku 1894. Major 1 Pułku Szwoleżerów, uczestnik kampanii wrześniowej.
Na pierwszych w historii polskiego jeździectwa i sportu paryskich Igrzyskach
Olimpijskich, w 1924 r., zdobył indywidualnie brązowy medal w konkursie skoków przez przeszkody
(koń Picador). Na tych samych Igrzyskach, wraz z innymi jeźdźcami (Rómmel, Dziadulski,
Szosland) zajmuje wśród 11 drużyn 6 miejsce w konkursie Pucharu Narodów.
W 1926 r. w Nowym Jorku, razem z M. Toczkiem i K. Szoslandem, zdobywa Puchar Narodów.
Nie sposób wymienić tutaj wszystkie jego sukcesy. W latach 1935-39 był
szefem jazdy konnej w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu.
Po II wojnie światowej, w latach 1953-64 był trenerem i konsultantem filmowym
do spraw jeździeckich. Zmarł w roku 1966, na skutek wypadku przy kręceniu filmu
Wajdy "Popioły".
Z notki biograficznej do jego książki "Trener radzi":
"Wojciech Mickunas urodzony 16 marca 1947 roku w Sompolnie na Kujawach,
rozpoczął swoją pracę z końmi w wieku 13 lat. Zmiłowanie do koni
zaszczepił w nim ojciec Jan Mickunas, znany jeszcze w okresie
miedzywojennym jeździec i trener jeździectwa. (...) Wojciech Mickunas
- III-krotny Mistrz Polski we Wszechstronnym Konkursie Konia
Wierzchowego i IX-krotny medalista Mistrzostw Kraju. Od 1972 roku
trener. Absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. W 1988
roku przygotował zespół Polski do Igrzysk Olimpijskich w Seulu, gdzie
polscy jeźdźcy zajęli zespołwo czwarte miejsce. Trzykrotnie uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich: był zawodnikiem (1972 Monachium), trenerem (1988 Seul) i sędzią przeszkodowym (1992 Barcelona).
Obecnie jest szkoleniowcem, sędzią jeździeckim, wciąż czynnie uprawia
jazdę konną specjalizując się w szkoleniu młodych koni i w "leczeniu"
koni z problemami psychicznymi."
Roman Krzyżanowski, "Konie i rumaki" 11/2001:
" ... Wojciech Mickunas jeden z autorytetów WKKW na świecie.
Olimpijczyk i trener olimpijczyków, praktyk ale i intelektualista
jeździectwa."
Z notki biograficznej do jego książki "Metoda Némethy":
"Bertalan de Némethy rozpoczął karierę jeździecką na Węgrzech.
Jako oficer kawalerii był członkiem Węgierskiej kadry olimpijskiej
w skokach przez przeszkody. Po II wojnie światowej osiadł w Stanach
Zjednoczonych, gdzie został trenerem narodowej ekipy w skokach.
Stanowisko to zajmował przez 25 lat, prowadząc ekipę USA od zwycięstwa
do zwycięstwa."
"Bertalan de Némethy jako trener ekipy w skokach przez przeszkody
stał się w USA legendarną postacią. Sprawował tę funkcję przez 25 lat,
doprowadzając ekipę amerykańską do zwycięstw w 6 Igrzyskach Olimpijskich,
5 Igrzyskach Panamerykańskich, 4 Mistrzostwach Świata i 144 Pucharach Narodów.
Jego jeźdźcy, indywidualnie wygraki 72 Grand Prix, 44 rózne Mistrzostwa oraz
setki konkursów."
Zmarł 16. stycznia 2002 r.
